The village

Vroeger werd een kind grootgebracht door een dorp. Niet alleen door ouders, maar door grootouders, buren, vrienden en mensen die elkaar kenden en hielpen. Vandaag staan veel gezinnen er alleen voor. We leven dichter op elkaar dan ooit, maar voelen ons vaak verder van elkaar verwijderd. Het leven gaat sneller, agenda's zitten voller en echte ontmoetingen worden schaarser.

De kerk kan opnieuw een plek worden waar mensen elkaar vinden.

Niet als religieuze ruimte, maar als een hedendaags dorpsplein. Een plek waar moeders en vaders elkaar ontmoeten, waar grootouders hun ervaring delen, waar kinderen kunnen spelen en waar mensen van alle leeftijden welkom zijn. Met of zonder kinderen. Want uiteindelijk dragen we allemaal ons innerlijke kind met ons mee.

Mijn droom is een plek die een vaste waarde wordt voor de buurt en de regio. Een plaats waar elk weekend iets te beleven valt, waar tijdens vakanties extra activiteiten voor kinderen georganiseerd worden en waar mensen spontaan kunnen binnenlopen zonder verplichtingen of verwachtingen.

Een plek met een speelhoek voor kinderen, een gezellige bar met een drankje en een hapje, een boekenruilkast, een tafel voor schaak, dam of kaartspelen. Een plek waar digitale kennis kan worden gedeeld, waar workshops kunnen plaatsvinden, waar mensen samen kunnen vieren, leren, lachen en verbinden.

Maar bovenal: een plek waar mensen graag zijn.

Kort of lang. Alleen of samen. Jong of oud.

Een plek die opnieuw het gevoel geeft dat we deel uitmaken van iets groters dan onszelf.

Een plek die ons eraan herinnert dat een dorp niet bestaat uit gebouwen, maar uit mensen.

En dat we dat dorp samen kunnen zijn.